Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2011

เคยมีบ้างไหม…

ที่่เธอเศร้า

เหงา หรือหมดหวัง

หมดพลังในชีวิต

หมดเรี่ยวแรง

และเหน็ดเหนื่อย

จนแทบจะหมดลมหายใจ

แต่หากถามใจตัวเอง ให้ดีๆอีกสักครั้ง

รู้ไหมว่า…

มันเหนื่อยตรงไหน

เหนื่อยที่ร่างกาย

หรือว่า ที่จิตใจของเธอ

คนเรามักจะคิดว่า…

ทำไมชีวิตคนอื่นช่างดีกว่าชีวิตฉันเสียเหลือเกิน

ทำไมฉันไม่มีอย่างที่เธอมีบ้าง ไม่เป็นอย่างที่เธอเป็นบ้าง
ทำไมโลกใบนี้ชอบกลั่นแกล้งให้ฉันระทมทุกข์อยู่เพียงคนเดียว
เธออาจจะเป็นทุกข์ฺกับทุกสิ่งที่เธอมี ทุกอย่างที่เธอเป็น
และทุกอย่างที่เธอประสบพบเจอ ณ ห้วงเวลานี้
แต่ทว่า…เธอหลงลืมอะไรไปบางอย่างหรือเปล่า?

สิ่งที่เธอมี-ที่เธอเป็น อาจไม่ใช่สิ่งที่เลอเลิศประเสริฐศรี

อาจไม่ดูดี ถูกใจคนทั้งโลก

แต่มันคือสิ่งที่เธอมี-เธอเป็น

คงไม่เหมือนใคร และคงไม่มีใครเหมือน

ชีวิตของเธออาจจะผ่านมรสุมอันหฤโหด

ยิ่งกว่านางเอกละครน้ำเน่า

ต้องนั่งกินข้าวเคล้าน้ำตา

แต่ความทุกข์นั้น มันก็ไม่เคยทำให้เธอตายมิใช่หรือ

เธออาจอยากจะหนีหายจากความทรงจำบางอย่าง

หรือบางสิ่งบางอย่างที่เธออยากจะลืมเลือน

แต่ในทุกๆเสี้ยวเวลาแห่งชีวิต

หากเธอเพียงแต่แกล้งลืมแหงนมองขึ้นไปบนฟ้าเสียบ้าง

แล้วก้มหน้าลงมองยังพื้นดิน

สิ่งสวยงามคือดอกหญ้าดอกเล็กๆมักจะโผล่ออกมาให้เธอเห็นเสมอ

แม้ว่ามันจะถูกแรงพายุ หรือถูกเหยียบย่ำเพียงใด

ดอกหญ้าไม่เคยเหนื่อย

ไม่เคยท้อ

ไม่เคยร้องไห้จนตาบวม

ถึงแม้ว่าอาจจะเฉาไปบ้าง

แต่มันจะฟื้นกลับมารับพลังจากแสงอาทิตย์ในวันใหมได้่เสมอ

หากเธอเป็นเหมือนดอกหญ้าดอกเล็กๆบนผืนดิน

ทุกข์บ้าง สุขบ้าง

มีหัวเราะ และมีร้องไห้

ปลิวไหวไปตามแรงลม ตามกระแสโลก

เธออาจจะหวั่นไหว และสับสนในบางครั้ง

แต่เมื่อถึงเวลาของเธอ

วันที่สดใสกว่ายังคงมีมาเสมอ

ขอเพียงแค่ให้เธอภูมิใจในความเป็นเธอ

เป็นดอกหญ้าในทุ่งอันเขียวขจี
ที่ไม่หวั่นไหว
และหวาดกลัวกับสิ่งใดๆในชีวิต

ขอเธอเป็น เช่นดั่งดอกหญ้า

~ – ~ – ~ – ~ – ~ – ~ – ~ – ~ – ~ – ~ – ~ – ~

Read Full Post »